Door Martin Huydink

Het enige zekere in ons bestaan is de dood. In vrijwel alle religies is dat een basisprincipe waar de aanhangers  zich bij neerleggen. Voor de één is er een leven na de dood voor de ander niet. Maar er is nog een groep mensen die de dood niet als het einde ziet maar als een lichamelijk defect wat te verhelpen is.

Aubrey de Grey

En dat is precies waar biogerontoloog Aubrey de Grey mee bezig is. Deze kleurrijke  wetenschapper uit het Verenigd Koninkrijk is verbonden aan de universiteit van Cambridge en onderzoekt de mogelijkheid het verouderingsproces door genetische manipulatie van stamcellen  om te keren. Met andere woorden, De Grey streeft er naar om mensen die in een nog goede gezondheid verkeren niet te laten verouderen maar op tijd te verjongen. Door dit proces te perfectioneren zou je de levensverwachting in principe oneindig kunnen verlengen en slijt je niet aan ouderdom die uiteindelijk tot de dood lijdt. Collega wetenschappers staan wel achter het principe van de moderne verouderings theorie waar de Engelsman vanuit gaat maar zijn zeer sceptisch over zijn analyse en het tempo waarin dit alles mogelijk moet zijn. De Grey voorspelde aan de hand van zijn eigen uitgewerkte theorie namelijk dat binnen één generatie de mens 150 jaar en ouder kan worden. Concrete bewijzen heeft hij hier niet voor en zijn onderzoek beperkt zich tot op heden nog op het verlengen van de levensverwachting van muizen. Hier heeft hij enkele  jaren gelden zelfs een heuse wedstrijd met prijzengeld voor opgericht en momenteel staat het record op 1819 dagen waar een labmuis normaalgesproken zo’n 730 dagen leeft. De Britse onderzoeker is hard op zoek naar financiële steun en verschijnt daarom veel in de media en als spreker op congressen. Hij daagt herhaaldelijk zijn vakgenoten uit om met bewijs te komen dat  zijn theorie onderuit haalt. Tot op heden is daar echter nog niemand in geslaagd.

Bekijk dit filmpje waarin Aubrey De Grey zijn theorie toelicht.

Toepassen van techniek

Het uitgangspunt van het Transhumanisme is dat het lichaam gerepareerd en verbeterd kan worden. Reparatie van zieke cellen moet in de toekomst mogelijk zijn via moleculaire nanotechnologie. Dit is het fabriceren van dingen met moleculaire precisie, oftewel het opbouwen van objecten met gebruik van de individuele atomen en moleculen als bouwstenen.  Hiervoor worden minuscule volautomatische robotjes gebruikt die zelf ook uit atomen bestaan zodat ze met de juiste programmatuur ook kopieën van zichzelf kunnen bouwen. Deze nano-robots  worden in het lichaam gespoten en  kunnen dan via de bloedsomloop naar een bepaalde cel om deze vervolgens te 'genezen', opnieuw op te bouwen. Een geprogrammeerde nanobot zou zo cosmetische chirurgie kunnen doen zoals  het veranderen van de oogkleur, neus, de vorm van het oor of een ander deel van het lichaam.     Dit klinkt op dit moment nog erg futuristisch maar de eerste stappen zijn al gezet.  Zo wordt deze technologie al gebruikt voor anti-rimpelcrèmes met vitamine a om deze vitamine via de nanomoleculen dieper in de huid te brengen. Daarnaast wordt nanotechnologie toegepast bij het maken van filters, die vloeibare voedingsmiddelen kunnen ontdoen van bacteriën. Maar denk ook aan: textiel waar water vanaf glijdt, krasvrije autolak of een verflaag waar graffiti niet aan kan hechten. Allemaal vormen van nanotechnologie. Het lijkt een kwestie van tijd voordat de wetenschap zover is dat nanotechniek ook echt op het niveau van atomen en moleculen toepasbaar is.

 Bekijk hier een reportage van VPRO’s Noorderlicht over Nanotechnologie (realplayer nodig?)

Mind Uploading

Transhumanisten zijn van mening dat als de techniek ver genoeg gevorderd is, deze niet alleen voor het herstellen van het lichaam maar ook voor het verbeteren ervan gebruikt moet worden. Voor vele transhumanisten is het verbeteren van de hersenen een ideaal. Door integratie van computer systemen met onze hersenen achten zij het ooit mogelijk hun menselijke brein te vervangen door een artificieel brein. Hiermee kunnen denkprocessen gigantisch worden versneld en enorme hoeveelheden kennis aan hun geheugen  worden toegevoegd. Dit overbrengen of kopiëren van hersenfuncties naar een kunstmatig medium (computer) wordt (Mind) Uploading genoemd en volgens de World Transhumanist Association bestaan er twee methodes met meerdere varianten:

De eerste methode is het gedetailleerd scannen van de hersenen, en deze invoeren in een computer om er een simulatie van te maken. Deze kopie, die niet van echt is te onderscheiden, wordt in het lichaam geplaats en vervangt de originele hersenen. De risico’s bij deze procedure zijn natuurlijk erg groot aangezien er maar 1 kans is en er veel fout kan gaan.

Een minder radicale methode is de ‘Cyborg methode’ waarbij artificiële implantaten in de hersenen integreren met de omringende structuur, en in de loop van de tijd een steeds grotere rol gaan spelen in het denkproces en identiteitsgevoel. Na een bepaald aantal van dit soort upgrades kan het biologische gedeelte van de hersenen een overbodig aanhangsel zijn geworden van het superieure kunstbrein, waarin alle informatie uit het oude brein (plus nog veel meer) naar gekopieerd is. Een variant op deze ‘Cyborg methode’ is de procedure waarbij eerst (miljoenen, zo niet miljarden) nanobots via de bloedbaan in de hersenen worden gebracht, en daar posities innemen naast iedere neuron. Deze wordt dan door een of meerdere nanobots “gesimuleerd”, en als deze simulatie is geperfectioneerd wordt de neuron uit elkaar genomen en vervangen door een kunstmatige ("nano") neuron. Dit gebeurt bij alle neuronen en andere structuren van de hersenen totdat het laatste stukje vlees weg is en je een artificieel brein in je schedel hebt.

Deze futuristische manier van voortleven is natuurlijk nog lang niet technisch mogelijk maar ook de eerste stappen in deze richting zijn al gezet. Wetenschappers zijn er in geslaagd electronica te laten communiceren met zenuwcellen door de uitlopers van zenuwcellen te laten vergroeien met een elektronische chip. Je kunt je afvragen of door de toepassing van nanotechnologie, robotica  en biotechnologie waardoor we wellicht ooit onze persoonlijkheid kunnen opslaan om deze vervolgens te downloaden in een nieuw lichaam ons nog wel mens maakt en geen robot. Transhumanisten noemen het bereiken van deze status dan ook post-humaan.

Cryogene suspensie als tijdelijke oplossing

Totdat bovengenoemde technieken er ook daadwerkelijk zijn is eeuwig voortleven niet mogelijk. Daarom zijn er transhumanisten die gebruik maken van cryogene suspensie.

Één van die mensen is de Nederlander Henry Sturman. In een door hem geschreven artikel in de HP/ De Tijd omschrijft hij cryogene suspensie als: “Het invriezen van overleden mensen in de hoop dat toekomstige medische technologie hen weer tot leven kan wekken, de ziekte waaraan ze zijn overleden kan genezen, en hun lichaam weer jeugdig kan maken.” Sturman is één van een tiental Nederlanders die bij de Amerikaanse bedrijven Alcor of Cryonics Insitute (CI) een contract hebben afgesloten. Deze twee bedrijven prepareren overledenen om ze vervolgens te koelen tot -196 graden en op te slaan in ijzeren containers met vloeibare stikstof. Op dit moment staan er zo’n 150 mensen op deze wijze opgeslagen en hebben 1250 mensen zich hiervoor aangemeld ondanks  de vele onzekerheden die  aan deze methode kleven.

Bij het invriezen van een menselijk lichaam treedt er invriesschade op waarbij er cellen beschadigd raken. Bovendien moet er uit ideaal oogpunt gezien binnen enkele minuten na overlijden met koeling worden begonnen om zo het aftakelingsproces van het lichaam te beperken. Voordat het lichaam vanuit Nederland Alcor of CI bereikt heeft het dus al behoorlijk wat schade opgelopen.  Maar cryonisten geloven in de ontwikkeling van technologie zoals klonen en nanotechnologie die deze schade zal weten te herstellen. Naast het invriezen en vervoeren van het lichaam is ook de opslag een onzekere factor voor de cryonist die pas over honderden jaren weer het levenslicht wil zien.  “Meer dan de garantie dat ze hun uiterste best zullen doen kunnen bedrijven als Alcor en CI niet geven. Ze vragen expres veel geld waarvan het grootste deel in een trust fonds komt, om te zorgen dat het risico dat er iets mis gaat zo klein mogelijk is. De bedoeling van Alcor is dat als  zelfs als het rendement maar 2% is, dat toch voldoende moet zijn om blijvend de invrieskosten te betalen.” licht Sturman toe.

“Het is en blijft een gok, er kan natuurlijk van alles mis gaan over zo’n lange tijd. Aardbevingen, faillissement, maatschappelijke/wettelijke veranderingen, fraude, etc.” Goedkoop is het je laten invriezen ook niet maar door op jonge leeftijd al een levensverzekering af te sluiten wel te doen. Prijzen variëren van minimaal 28 duizend dollar tot 175 duizend dollar en verschillen per bedrijf afhankelijk van je keuze om heel je lichaam of slechts je hoofd in te laten vriezen. De jaarlijkse contributie (400 dollar) komt daar nog bij. Ondanks de vele onzekerheden en het prijskaartje was het voor Sturman geen moeilijke keuze. “ De wetenschap dat ik zal worden ingevroren verschaft me het prettige gevoel dat er tenminste een káns is dat ik na mijn overlijden weer wakker word,   in een nieuwe, vreemde, interessante toekomst.”

Breng een bezoek aan de site van Henry Sturman en Transcedo (Nederlandse Transumanisten Vereniging)

Benieuwd hoe het invriezen in zijn werk gaat bekijk dan deze uitvoerige voorlichtingsfilm  'Cryonics Death in the deep freeze'